“ต้นไม้ ไม่รู้ว่า พ่อแม่ของมันอยู่ที่ไหน
และลูกหลานของมันจะเติบโตในที่ใด
สิ่งเดียวที่ทำให้มันดำรงชีวิตอยู่ได้คือ ศรัทธา
มันมั่นใจว่า หลังจากลมพัดแรงและมีเสียงฟ้าร้อง ย่อมจะมีฝนตามมา
มันมั่นใจ หลังแดดจ้า ย่อมมีค่ำคืน
และน้ำค้างที่ชุ่มเย็น
ผมจึงถือเอาต้นไม้เป็นครู เป็นแบบอย่างที่ดีให้
กับคน เวลาท้อแท้หรือข่มขื่นกับชีวิต
ไม้ยืนต้น
ไม่ว่าอยู่ที่ใด มันจะพยายามยืนตัวตรงอยู่เสมอ
ไม้เล็กอาจจะเอนลำต้น แต่พอพ้นเงาไม้ใหญ่
มันจะเสียดตัวตรงขึ้นไป
แต่ที่สำคัญคือ ไม้ยืนต้นมีรากแก้ว
ไม่ว่าต้นไม้จะขึ้นที่หลังเขา หุบห้วย หรือบน
หินเผา รากแก้วของมันจะแทงดิ่งตรงไปที่จุดศูนย์กลางของโลกเสมอ
คล้ายกับมันรู้ว่ามันอยู่ตรงไหนของโลก
และคล้ายจะบอกว่า แม้มันจะไม่รู้หนทาง
เบื้องหน้าจะไปยังแห่งใด
แต่มันก็รู้และมั่นคงต่อแผ่นดินที่มันเติบโตขึ้นมา”
คัดลอกจากหนังสือ การเดินทางในจิตใจ บทตริตรองชีวิตและธรรมชาติ โดย
อาจารย์ธีรยุทธ บุญมี หน้า 12-13
แล้วเราล่ะ......เรารู้ตัวไหมว่ายืนอยู่ตรงจุดไหน?
ถึงเวลาทที่ต้องพิจารณาตัวเอง
